حدود یکسال پیش کتابی با عنوان (ابلیس عاشق یا فاسق) تالیف مهدی کمپانی زارع خواندم که خیلی لذت بردم. نویسنده در این کتاب آرای متفکران و عرفای اسلام در باب ابلیس را جمع آوری کرده بود. طبق نظر نویسنده کتاب در بین عرفا احمد غزالی و عین القضات همدانی و حلاج بیشتر از بقیه از ابلیس دفاع کرده اند ولی نظر ابن عربی و امام محمد غزالی و مولانا همان نظر سنتی و ارتدوکس اسلامی است و ابلیس را ملعون و مطرود درگاه حق می دانند. مولانا در داستان ابلیس و معاویه بحث و مناظره ی زیبایی بین این دو برقرار می کند و از زبان ابلیس می گوید:
ما هم از مستان این می بوده ایم / عاکفی بر درگه وی بوده ایم
و... ولی نهایتا از زبان معاویه که در این داستان نماد مرد خداست که تحت تاثیر فریب و اغوای شیطان قرار نمی گیرد جوابیه ای به ابلیس می دهد و دلایل ابلیس را در عدم سجده بر آدم رد می کند.
